|
15 02 2007 |
|
Sevişmek... Aslına bakarsanız insanoğlunun en özel eylemi. Gerçi iki kişilik eylem olduğundan misal defi hacet kadar özel sayılmayabilir.
Ama yine de özel işte.
"Sevgiliniz var mı?" diye sorulduğunda bile ne diyor sanatçılar... "Özele girmeyelim."
Fakat nasıl olmuşsa olmuş, en özel durum kurallara bağlanmış.
Kimin kiminle sevişeceğine sevişecek kişilerden ziyade, üçüncü şahıslar karar veriyor.
Birileri uygun görürse sevişiyorsunuz, görmezse...
Cinayetler işleniyor...
Töreler devreye giriyor...
Mahkemelere koşuluyor...
İcabında polis kapıya dayanıyor...
Hatta kadını hastaneye götürüp baktıkları bile oluyor ki "kayıt dışı" bir sevişme olmuş mu.
Hiçbir şey yapmazsak öyle bir ayıplıyoruz ki...
Trabzon’da iki sevgili intihar etti, duymuşsunuzdur. Birer mektup bırakıp, beraberce hayatlarına son verdiler. İşin içinden çıkamadılar zira.
Erkek, toplumun, yasaların işaret ettiği kadınla değil de gönlünün istediği başka bir kadınla sevişmişti.
Kadınsa "sahiplendirilmiş" bir erkekle.
Ölüp gittiler netice olarak.
"İki ahlaksız" olarak görülmektense bir nevi "Leyla ile Mecnun" olarak anılmayı seçtiler.
Keşke biraz bekleselerdi. Aşk geçerdi nasıl olsa. Fakat konumuz bu değil şimdi.
Konumuz, "Ne olacak bu aşk meşk halleri?"
İnsanoğlunun cinsel hayatı zapturapta alınamıyor aslında. Fakat alınmaya çalışılıyor dünya kurulalı beri. İnat ve ısrarla.
Bir yandan da erkekle kadının yegáne hali "sevişmek" midir?
Beraberliklerin "e hali", "de hali" falan da yok mudur?
Kurulmuş bir ortak hayat, beraberce büyütülmek üzere dünyaya getirilmiş çocuklar, verilmiş sözler, sorumluluklar da yok mudur?
Evdeki kadını 2 yaşındaki çocukla baş başa bırakıp "Senin miadın doldu, hadi bana eyvallah" diyebilmenin hiçbir baskısı olmamalı mıdır bir erkeğin üzerinde?
Şu köşede 8,5 senedir, bir o kadının bir bu kadının yanından, erkeğin bir yanından bir karşısından baka baka bir hal oldum olaya...
Fakat işin içinden çıkamadım sevgili okurlar. Çıkan varsa bana da anlatsın.
|
