|
Sonsuz evrende bilinmezlere yelken açan, irili ufaklı nesnelerin eşlik ettiği gümüş bir Ay’sın sen, etrafında binlerce hatta milyonlarca yıldızın parladığı. İşte bu milyonlarca yıldızdan sadece biriyim ben. Bu yüzden fark edemezsin beni; evrendeki yıldızların çokluğu kadar, ölesiye sevsem bile seni.
Bir bak… Baktığında gözünü kamaştıran, seni senden alan, gördüğün an seni heyecanlandıran bir yıldız görürsen anla ki “O” benim. Karşı koyulmaz ışığından aldım, seni sevebilme gücünü.
Hayata gülen gözlerle bakıyorsam, hüzünleri gömdüysem toprağa, daha bir sevgi ve umutla sarıldıysam yaşama, gün battıysa acıların ve yalnızlığın üstüne, maviye boyadıysam aşkı, çiçek açtıysa kalbim, renklendiyse düşlerim, ne olduğunu anladıysam sevdanın, senin sayende oldu tüm bunlar. Daha nasıl tarif edebilirim ki, aşkı, hayatı ve de sonsuz mutluluğu. İyi ki varsın canözüm.
Senden önce yaşamıyormuşum meğer ben. Seninle oldu kendimi buluşum, sen geleceksin diyeymiş meğer yıllarca yalnızlıkta yoruluşum, sen hayatıma girdiğin andan itibaren bu uçuşum. Senden başka hiçbir şeyi görmeyişim, senden başka hiçbir şey düşünmeyişim, ağzım kulaklarımda gezmelerim, dans edercesine yürüyüşlerim, şarkı söylercesine konuşmalarım… Kalbimin pır pır atışı, bir film tadında izlediğim güneşin batışı… Hepsini sayende…
Sana sonuna kadar sahip çıkabilecek; gözlerine, kalbine, gülüşüne aşk kokan binlerce şiir ve yazılar yazabilecek seninle her türlü çılgınlığa “evet” diyebilecek, asla yapmam diye savunduğum şeyleri bir anda silebilecek, senden başka parayı, pulu, her şeyi, bir kalemde elimin tersiyle itebilecek cesareti buluyorum kendimde, seni sevdiğimden beri.
Aşk dedikleri de bu değil mi zaten!
|
